Myślący duch. Medytacja w ruchu.

Przez długi czas myślałem, że medytacja to siedzenie w ciszy.

Ale to nie była moja droga.

Czułem radość wtedy, gdy analizowałem wszystko wokół.

Kiedy myśli płynęły z serca.

Kiedy zapisywałem, zadawałem pytania, rozkładałem na części składowe.

Teraz wiem – moja medytacja to nie cisza.

Moja medytacja to aktywna obecność.

To rozmowy, które mnie stroją. To pytania, które zmieniają wibrację.

To głęboka świadomość tego, co do mnie dociera – nie przez hałas, tylko przez wewnętrzne rozpoznanie.

Tak jak to uczucie w klatce piersiowej – jak ciepło i lekka radość naraz.

To nie cisza – to rezonans.

Więc może medytacja to nie forma, ale stan?

A każdy z nas ma prawo mieć swoją?

Czy pozwalasz sobie medytować na swój własny sposób – czy nadal próbujesz „robić to dobrze”?