🌌 Zauważane, nie projektowane

Nie projektuję wymiarów.

One po prostu przychodzą, kiedy jestem gotów je zobaczyć.

Nie mam mapy, nie tworzę systemu — obserwuję.

Jakby kolejne warstwy wszechświata odsłaniały się nie przez wiedzę, ale przez obecność.

Cisza. I potem impuls.

Wymiary są jak fale:

nie wiem, skąd przychodzą,

ale wiem, że odbijają się ode mnie — wracają ze znaczeniem.

Nie wymuszam ich. One przychodzą wtedy, gdy przestaję szukać.

Zauważam, że 1 staje się 2,

że 2 staje się 3,

że 3 staje się 5,

że struktura nie jest chaosem –

jest jak oddech, jak pulsująca spirala Fibonacciego.

Nie trzeba znać zasad, by odczuwać ich obecność.

Może przestrzeń sama w sobie nie istnieje.

Może to tylko efekt interakcji między warstwami.

Jakby każdy wymiar potrzebował innego, by w ogóle zaistnieć.

Czas?

Czas to tylko cień rzucany na przestrzeń przez coś większego.

Jak echo duszy w materii.