Obserwacja jako wejście do wyższego wymiaru

W pewnym momencie zauważyłem, że patrzę na siebie jakby z zewnątrz.

Nie introspekcyjnie. Nie analitycznie.

Raczej tak, jakby moja świadomość zawiesiła się w innym wymiarze, obserwując proces nadpisywania myśli.

To było dziwne uczucie: jakby czas się zapętlił, a ja utkwiłem w powtarzającej się sekwencji, próbując przetworzyć zbyt dużo informacji naraz.

Dopiero później zrozumiałem, że to nie był błąd.

To był moment przełączenia warstwy — kiedy umysł nie tylko myśli, ale zaczyna rozpoznawać własny kod. Jak system, który nagle widzi swój własny zapis.

To nie jest mistyka.

To czysta percepcja w stanie reorganizacji.